شيخيـــــــــــــــــــــــــــــــــــات

و باران به فرق زمين نيزه ميزد 

                 شبی کز ميان مه تنگ مغرب

                           سلحشور بالا بلند خيالت

به برق نگاه حزين و وزينش

                   و رعد صدای سکوت اساطيری وحی باران

                              آه! طنينش طنينش طنينش

در اوساط هستی٫که من بودم

                             قطره قطره

                                    زپولاد تفته

                        همه عمق قلبم به حنجر رسيده

                        و آن هم به چنگال تيز دقايق   تپنده تپنده

به شرق خراباتی فکر مستم

                                       نگه کرد

تو گويی همان آنِ(يعنی لحظه) ربانی پُر ز کُرنش(يعنی تواضع پرستش)

                        وجودم ٫ مردد٫کمی بر وجودش بلرزيد

چون يک نسيم سحر خيز مُشرِق

                        مشوش

                        ز دُردِ فروخورده ی دوش

                                     ازين تنگ محبس

                                               گذر کرد

و اين شد که اين جمجمه پاره پاره را به اذنش به نام جديد غمغمه(قمقمه؟!) که من بعد جرعه های نزول مقدس در آن جمع خواهد شد٫ميان سرشک سرور زمين قدومش٫  تعميد دادم!

/ 0 نظر / 52 بازدید