والله تا به او (عجل الله تعالی فرجه) سجده می کنم موحدم...

سلام بر کعبه جانهامرا شد مونس جان خوب دلجویی<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

                             خدا آیین،  جفا دشمن ،  حسن رویی

بهشتِ راحتِ عاشق،خوش الحانی ،نکو خویی

                      بهارِ گلشنِ امید،نورِ روشنی ، سرو سَمَنبر عَنبرین مویی

             که گم کردست جنت خویش را در نُزهتِ گلزار ِ کوی او

زِ تاب ِ رَشک در تاب است خورشید جهان افروزپیشِ ماهِ روی ِ او

 

ز مهرش سینه ها گلشن، به یادش چشم دل روشن

                             شده آیینه ی جانها ز عکسش وادیِ اَیمَن

رُخش چون معنیِ زیبا به شعرِ زلف پیچیده

                            ز شرمِ مصرعِ قدش ،قیامت آب گردیده

            کمان ابروش را تیر میزیبد ز مژگانش

           

           به قربا نش دل و جانم ،دل و جانم به قربانش

 

  که دارد این چنین غارتگرِ صبر و شکیبی؟

                            خوش حبیبی، بی رقیبی،

                                                           عَندلیبی نسترن پَر

                            ماه مَنظر،عدل گستر، داد پرور

         باده ی وحدت به سر دارد           که کس را در نظر نارد

                              دو چشمش نشئه می بارد

ز عشق چشم خوش مژگان او جانم ستم پرور

             که من چشمم سپید اندر رهِ ماهیست نا پیدا

 

سراسر سرِ سَر مستیِ این عالم ز مستوریِ آن نورست کو هم در اَزل       

                                     یکتا

 

شده آشفته حالیهای من مطلق فراموشش

                                    گَهی گوید ز حال در همِ من زلف در گوشش

که حال ِ بی دلان چون شد ز هجرانش

 

                به قربانش دل و جانم،دل و جانم به قربانش

 

کیَم؟   خاطر پریشانی

                                به کار خویش حیرانی

                                     نه سر دارم نه سامانی

               به غیر از صبر درد عاشقی را نیست در مانی

               ندارم صبر، دارم از غم  او  سو خته      جانی

گَهی سرگشته ی کویی

     گهی در آتش از رویی

            گه آشفته ز گیسویی

 

                 به هر جا شور عشقی هست چون بلبل کشم هویی

                 در این  گلشن نسیم آسا  ز هر گل  می برم  بویی

مگر روزی

    شفق رویی

          کمان ابرو،سیه مویی

                       خوش آیین ، پاک مردی، راد خویی

 

آید از اقصایِ نور لا مکان

    آید از شرق رخش خورشید عالمتاب در سوزش

 

        جهان ار لَمعه ی نورانیش هر لحظه در تابش

 

  مکان و لا مکان از هستیِ جودش دمادم غرق در نازش

 

  خدا داند که در اقلیمِ  قلبم هر نفس  غوغاست با   یادش

 

غمش رازِ نهانِ من

             نگنجد در بیانِ من

                    کزو سوزد زبان من

             ز تاب عشق افتادست آتشها به جان من

                 به آهی می رود بر باد جسم نا توان من

 

رود در غم شب و روزم

         ز برق ناله می سوزم

              چو مرغ آتش افروزم

 

نمی دانم سر انجام من آشفته ی آ لفته ی آزرده ی بی خانمان آ خر چه    خواهد شد؟

در این ظلمتکده آ خر کدامین نور میتابد؟

کدامین تیغ برنده میان قلب اهریمن ،دوباره راه می پوید؟

 

کجا آن وعده ی پاک حقیقت فاش می گردد؟؟؟

 

                    که از جانان خبر ناید

                         ز عاشق صبر میباید

 

محبت سر به سر زاریست!

محبوبی دل آزاریست!

رنجیدن     ستم باشد

                    

                          به هر تقدیر

به طور و طرز ِشایانش

 

       

به قر بانش دل و جانم

 

        دل و جانم به قربانش

             و عجل اللهم فی فرجه

 

                   روحی له الفداء و نفسی له الوقاء

                                            موحد

 

/ 0 نظر / 49 بازدید